Ik heb een goed leven, maar ik mis iets wezenlijks…

Het zal je maar gebeuren. Je hebt alles voor elkaar: een leuk gezin, fijne man, de kinderen redden zichzelf steeds beter, in en om huis alles voor elkaar. En toch mis je iets.. Je haalt niet meer de voldoening uit je leven die je eerder wel had. En nu?

Je bent lang niet de enige
(Ik richt me dit keer tot de vrouwen, de mannen kwamen eerder al aan de beurt. Ik realiseer me dat mijn beschrijving aardig stereotype is. Hoewel ik ruimdenkend ben, generaliseer ik bewust en omschrijf ik een situatie die ik relatief vaak waarneem. Daarnaast heb ik (helaas tot op heden) nog geen ervaring met het coachen van carrièrevrouwen die in deze fase van hun leven zijn aangekomen)
Ergens in deze situatie ontstaat ruimte voor jou als individu. Even niet meer je eigen ontwikkeling in de schaduw stellen van wat het gezinsleven van je vraagt. Bewust of onbewust denk je: “Nu ben ik aan de beurt!”Je pakt een studie op of een hobby waar je lang geen tijd voor had. Je gaat (weer) sporten, besteedt meer aandacht aan je uiterlijk. Je voelt je weer fit! Je zult toch niet… in je midlife crisis zitten?

midlife-crisis-ahead

Het verkennen van onbekend terrein
Ik neem aan dat je de behoeftepiramide van Maslow kent. Voor het geval dat die kennis moet worden afgestoft, zie je hieronder nog even het plaatje. Herinner je het weer? Afijn, als je dit leest, vermoed ik dat je je ergens in de top van deze piramide bevindt. In de praktijk herken ik een mix van de bovenste twee in deze fase. In eerste instantie ervaar je de behoefte om jezelf te ontplooien. Tegelijkertijd – of vlak daarna – veranderen de behoeftes in je relatie. Hopelijk heb je tot nog toe de erkenning en waardering van je partner ontvangen als partner, moeder, etc. Daarin realiseer je je  nu mogelijk dat je jezelf ondergeschikt hebt gemaakt aan de rol in het gezin. En de waardering die je voor die rol kreeg is nu niet meer voldoende! Je wilt erkenning als individu, op minimaal gelijk niveau van de kostwinner!

Tijd om volwassen te worden 
In deze situatie moet ik denken aan twee modellen die ik ken. Allereerst aan het klassieke model van Transactionele Analyse van Eric Berne. Op deze pagina staat de theorie op hoofdlijnen omschreven. Ik herken hierin dat je de stap aan het maken bent naar de ego-toestand van volwassene. In jouw rol tot op heden heb je je aangepast in een combinatie van de andere rollen.

Behoefte aan het wij-gevoel
Wat ik ook herken is dat je een andere behoefte krijgt binnen je relatie met betrekking tot het “wij-gevoel” . Je hebt jezelf (tijdelijk) ondergeschikt gemaakt aan het gezin en hebt in onderstaand model jezelf dus in de afhankelijke rol geplaatst. Je wilt nu graag met je partner naar een situatie van wederzijdse afhankelijkheid. En daar begint het te wringen. Er ontstaan twee knelpunten:
1. De tussenstap is onafhankelijkheid. Je gaat als het ware ‘puberen’ om je uit de positie van afhankelijkheid te bevrijden (hier zie ik ook een relatie met het OVK-model). En die arme echtgenoot van je snapt er helemaal niets meer van….
2. Wederzijdse afhankelijkheid doe je samen. Je hebt dus je partner nodig om samen dat wij-gevoel te ontwikkelen. Het zou mooi zijn als hij exact gelijktijdig met jou in de fase komt waarin hij daar ook behoefte aan heeft. Die kans is echter….. verrekte klein 😦

En nu?
Hmmm…. lastige vraag. In ieder geval heb je beide het inzicht nodig dat er wat verandert. En dat een stap terug geen optie is. Crisis? Jazeker. Crisis is namelijk altijd een overgangsperiode. Het oude werkt niet meer en het nieuwe nog niet. Maar crisis betekent ook kans. Probeer er samen zo naar te kijken en zie het als uitdaging om je relatie op een hoger plan te tillen. De grootste uitdaging in deze? Hem zover krijgen dat hij zelf ook de behoefte gaat voelen om te veranderen; of beter gezegd: om persoonlijk te groeien. En samen met jou naar het “wij-gevoel” toe te werken. Als dat niet vanzelf gaat, zit er mijns inziens maar één ding op: op een heel duidelijke manier aangeven dat op dezelfde voet doorgaan geen optie voor jou is. Dat is spannend, heel spannend. Maar, als je eerlijk naar jezelf bent: is het een serieuze optie om je kop in het zand te steken? En om jezelf weg te blijven cijferen? Aan jou de keuze.

Samen bouwen
Ik gun je oprecht veel “wij-gevoel”.  Denk eraan dat het een groeiproces is. Helaas kun je geen stappen overslaan. Probeer te denken in kansen.

Ik wens je een mooie en leerzame crisis 🙂

Marc

Advertenties

2 gedachten over “Ik heb een goed leven, maar ik mis iets wezenlijks…

  1. Ik wilde je zeggen dat je dan mss geen ervaring hebt in het coachen van vrouwen in een midlife, maar wat je schrijft is zo herkenbaar.
    Het klopt helemaal!

    Ik was het zo zat om ondergeschikt te zijn aan anderen, om alleen maar te zorgen voor alles en iedereen: werk, huishouden, kids, en wat er bij komt. Ik was er he-le-maal klaar mee.
    Ik had een partner die emotioneel niet kon geven wat ik nodig had, hij is niet gediagnosticeerd ofzo maar een heel gevoelig mens die niet over zijn gevoel wil en kan praten. Ik had het gevoel alles alleen te moeten doen, op zowel praktisch als emotioneel vlak.

    Ik heb in 2004 een burnout gekregen. Communiceren was niet ons ding, dwz: hij vond dat ik te zwaar over dingen dacht en ik voelde me niet serieus genomen/gehoord.
    Ik wilde toen al scheiden maar we hebben kids en ik kwam er niet uit. Bij twijfel niet inhalen, dus ik bleef.
    Ben aan mezelf gaan werken, las alles wat los en vast zat over oa hooggevoeligheid en er vielen kwartjes.
    Ondertussen schoolde ik me om, opende een schoonheidssalon en ernaast deed ik nog steeds alles.
    Dat veranderde dus niet, wat ook aan mezelf te wijten is want assertief zijn is iets wat als een rode draad door mijn leven loopt.
    Ik ben intuïtieve ontwikkeling gaan doen, healing en meer op spiritueel vlak en we groeiden steeds meer uit elkaar maar hij leek het niet te zien.
    Zelfs toen ik vroeg: wat hebben we nu nog samen, behalve het huis en de kinderen?, antwoordde hij dat hij niet begreep waar ik het over had.
    We praatten over koetjes en kalfjes maar ging het dieper dan noemde hij het gepsychologiseer.

    Uiteindelijk ben ik gaan schoppen: zo wilde ik echt niet verder.
    Ik wilde therapie, wat hij niet nodig vond maar hij ging mee voor mij.
    Die therapie was voor mij een eye opener. De bal werd altijd bij mij neergelegd en ik pakte hem steeds maar aan. Ik ging zien dat het niet alleen aan mij lag.
    Ik kwam ook in opstand over het huishouden, vertelde dat ik het niet meer ging doen in mijn eentje.
    Hij was boos en vond het belachelijk. Dat zei hij niet met zoveel woorden maar de energie erachter zei genoeg.
    Om een nog langer verhaal korter te maken: ik was het zo zat en was zo moe van alles en ik had het gevoel dat als ik zou blijven, ik depressief zou worden. Er veranderde nl niks. Hij begreep het niet.

    Therapie was te confronterend denk ik, want hij is, nadat ik de knoop had doorgehakt, daarmee gestopt.

    Ik heb dus voor mezelf gekozen, wat goed is en een opluchting was maar het doet erg veel pijn dat het zover is gekomen.
    Dit is niet wat ik voor ogen had, maar ik kon niet anders meer.
    Toch vraag ik mezelf nog wel eens af of ik echt alles heb gedaan om het tij te keren.
    Vrienden zeggen me dan dat ik echt alles heb gedaan en dat er twee nodig zijn om iets te laten werken en dat weet ik ook wel.
    Maar ik had het graag anders gezien.

    Je ziet dus dat de stappen die je beschrijft, helemaal kloppen 🙂
    Ik zou zeggen: wat weerhoudt je om vrouwen te coachen? 😉

    Groetjes, Lise

    • Dag Lise,

      Hartstikke bedankt voor je reactie en je openheid!! Je bent bij jezelf gebleven (nadat je bij jezelf was gekomen) en hebt moedige keuzes gemaakt. Daar heb ik altijd veel respect voor 🙂

      En.. wat weerhoudt me om vrouwen te coachen? Da’s heel eenvoudig: niets behalve het gegeven dat er (op één na) nog geen vrouwen zijn geweest die me dat hebben gevraagd. Dus: kom maar op, haha

      Marc

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s