Gefeliciteerd: je bent je baan kwijt…..

Een baan is iets waaraan veel mensen houvast en zekerheid ontlenen. In deze tijd is echter niets zeker. En je mag jezelf serieus afvragen of je blij moet zijn met deze (schijn-) zekerheid. Ik ben er (achteraf) erg blij mee dat ik al mijn ‘zekerheden’ de afgelopen jaren ben kwijtgeraakt. Ik zal je uitleggen waarom.

Overigens zijn er maar twee dingen zeker in het leven, de rest maak je jezelf wijs. Een van de belangrijkste onderdelen van de leer van Boeddha is dat alles vergankelijk en tijdelijk is. Als iets in je leven komt, realiseer je dan dat het (of deze persoon) ergens in je leven weer zal verdwijnen. Het enige dat je je hele leven meeneemt ben jezelf! Dat is dus de eerste zekerheid. De tweede is dat je dood gaat. Oh ja….. in de westerse wereld hebben we nog een derde zekerheid: je met belasting betalen 🙂

Er zijn de afgelopen week meerdere momenten geweest dat ik me realiseerde dat het een zegen is als je je zekerheden kwijtraakt.

De eerste keer was naar aanleiding van een reactie van Linda via LinkedIn op mijn eerdere artikel. Linda  moet na 22 jaar haar werkgever verlaten zag ik in haar profiel en ik heb daarover een bericht naar haar gestuurd. Dit was haar antwoord:

“Ik moet idd na 22 jaar het bedrijf verlaten. Best gek maar ik ben er nu al een beetje gewend aan het idee en zie het maar weer als een nieuwe kans. 
Ik ben druk op zoek naar een leuke job voor 2-3 dagen en probeer daarnaast voor mezelf wat projecten op eventgebied te kunnen oppakken. Ik ben al met wat ‘klusjes’ bezig en wat gesprekken lopen dus ben op de goede weg. 
Bedankt voor je berichtje!”

De tweede keer was vandaag. Ik was samen met mijn collega in gesprek met een HR-manager om te bespreken hoe we binnen dat bedrijf een team kunnen maken van het MT (over de aanpak van dit soort situaties later meer). Ik vroeg haar naar haar persoonlijke belang om dit traject aan te gaan, waarop ze geëmotioneerd werd. Heftige emoties die eigenlijk helemaal niet horen bij de vraag die ik stelde (zoals ik beschreef in mijn artikel over emoties). Om een heel verhaal kort te houden: haar contract was kort geleden verlengd met een half jaar wat haar zwaar teleurstelde (terwijl ze een jaar had verwacht, lees ook mijn artikel over verwachtingen). Ze gaf dus aan dat haar belang is dat ze over een half jaar verlenging krijgt. Mijn reactie was: “Dus nu durf je niet open te zijn en je hart te volgen. Je bent nu erg ongelukkig in je functie en dat wil je graag verlengd hebben. Je kiest er dus voor om om gelukkig te zijn en te blijven omwille van ‘zekerheid’. Waarbij je je maar moet afvragen hoe zeker dat is, je had immers ook verwacht dat je een jaarcontract zou krijgen”.

Is dat hard van me? Ik denk het wel. Maar het is ook duidelijk. En het is in deze situatie ook nodig om haar in beweging te krijgen. “Life begins at the end of your comfortzone“. Ze weet namelijk al lang dat ze zichzelf voor de gek houdt en voor schijnzekerheid kiest. En toch komt ze niet in beweging. Mijn collega start op korte termijn met haar een persoonlijke coaching. Doel 1 is om haar een reden te geven om in beweging te komen.

In een dergelijke situatie kan het (op lange termijn) een zege zijn dat je je laatste schijnzekerheid kwijtraakt. Als je die namelijk kwijt bent, is die reden om non-keuzes te maken verdwenen. Je bent letterlijk uit je comfortzone gerukt. Dan is het zaak om dat moment aan te pakken om een echte keuze te maken. Ga op zoek naar wat je echt drijft en waar je echt goed in bent. Zoek je persoonlijke drijfveren, je passie en maak er werk van om daar je geld mee te verdienen. Je hebt immers niks te verliezen. Nu of nooit.

Ik heb op tenminste drie momenten in mijn leven zo’n situatie voor mezelf gecreëerd (overigens niet bewust maar vanuit mijn intuïtie). In 1998 ben ik uit militaire dienst gegaan met een zekere carrière  (ik was beroeps officier) zonder duidelijk uitzicht op een baan. In 2008 heb ik mijn toenmalige compagnon uitgekocht terwijl ons bedrijf er erg slecht voorstond en de markt in elkaar klapte en in 2010 heb ik de aanzet gegeven tot mijn scheiding. Al deze keuzes hebben gemaakt dat ik erg gedreven aan de slag ben gegaan met mijn persoonlijke ontwikkeling en al deze situaties zijn deels ontstaan doordat ik daar voor die tijd nauwelijks mee bezig ben geweest. Alles wat ik omschrijf heeft er bij elkaar ook geleid tot hoe ik me nu voel en gedraag en tot wat er in mijn leven is. Ik doe nu erg gave dingen in mijn werk en heb erg fijne vriendschappen en een erg waardevolle relatie met mijn dochter en mijn partner. En een betere relatie met mezelf dan ooit tevoren. En daar ben ik eerlijk gezegd erg blij mee.

Ik wens je veel onzekerheid 🙂

Marc

Advertenties

35 thoughts on “Gefeliciteerd: je bent je baan kwijt…..

  1. Ja, ik ben mijn baan kwijt. Of dat een zegen is? Ik ben er nog niet achter, ik zit in een soort niemandsland. Met 56 zelf iets beginnen? Ik ken mijn sterke punten, maar ook mijn zwakke. Met 56 een andere baan vinden? Ik ben hard aan het denken wat ik zou wíllen doen.

    • wat mij opvalt is dat ik veel meer ruimte heb voor de wereld om me heen; in deze fase waarin ook ik aan het nadenken ben over wat ik nodig heb in mijn werk om het boeiend en de moeite waard te vinden

    • Niemandsland dat is misschien gevoelsmatig niet fijn om te ervaren, echter kan ” leegte” weer gevuld worden en dan met dingen die jij nu zegt mag bepalen en waarvan je nu goed kan voelen of je er blij van wordt. Dus ik zou zeggen moeilijk en leuk tegelijkertijd. Ik had dit niemandsland-gevoel een jaar geleden ook, en ervoer dit als onwennig en onprettig EN het heeft mij meer vertrouwen gegeven dan ooit daarvoor in mijn leven. Een soort intuïtief weten dat het goed komt. Hoe wist ik nog niet, maar wel dat het hoe dan ook goed zo komen. het is immers een fase, een fase van transformatie. Dat kan het voor jou ook zijn!

  2. Dat is gek… Ik had gedacht dat hier wel wat felle en kritische reacties op zouden komen. Tot nog toe dus niet één. Wat heerlijk dat ik hier reacties zie van “ervaringsdeskundigen”; zij die mijns inziens recht van spreken hebben.

    Dank voor deze reacties!

    Marc

  3. Een zegen? Het is voor mij meer een beproeving!! het klinkt negatief, en dat is niet helemaal de bedoeling.Ja, het is zwaar maar alleen omdat ik alleenstaand ben en de hypotheek ook alleen moet ophoesten.Mijn passie zal me nu nog geen geld in het laatje brengen en ben dus verplicht om die betaalde baan te vinden. Overigens ben ik het wel met iedereen eens. Sinds ik mijn baan kwijt ben, ben ik minder gestressed,meer gemotiveerd omdat ik om me heen kijk. Er zijn altijd mensen die er erger aan toe zijn dan ik. Ook ik ben van mening dat niet zomaar iets gebeurt, maar altijd met een reden waaruit je iets leert over jezelf

    • @Wil,

      Er is niks mis met de term beproeving wat mij betreft. Dat is het denk ik ook. Je wordt op de proef gesteld hoe je met deze situatie omgaat. Zo te lezen sta je er positief in en zul je er veel wezenlijke dingen uit leren. Ik wens je daarmee oprecht veel succes!

      Marc

  4. Misschien kun je je ook realiseren dat voor veel mensen het verliezen van een baan soms het fundament doet wegslaan onder hun bestaan. Onzekerheid over de toekomst, kan ik mijn huis blijven betalen, kunnen mijn kinderen nog gaan/blijven studeren. Gefeliciteerd, je bent je baan kwijt en daar sta je als 50 of 55 plusser en je weet dat slechts nog 2% van je leeftijdsgenoten aan de slag komen. Je hoort minister Asscher vertellen dat het komend jaar nog wel erger zal gaan worden. Veel mensen kunnen geen keuzes maken zoals jij dit schrijft in je verhaal, veel mensen doen nu geen gave dingen meer in hun werk en veel mensen maken geen enkele kans om nog aan de slag te komen. Wat comfortzone? Hoe oud ben jij eigenlijk?
    Ik wens je veel onzekerheid, ik heb veel onzekerheden gekend in mijn leven en ging daar op mijn manier mee om. Onzekerheden zoals veel mensen nooit zullen meemaken. Het gaat me dus echt een stap te ver om mijn medemensen veel onzekerheid toe te wensen, schijnbaar heb jij met je hoera verhaal daar minder moeite mee. Veel succes met jouw mogelijke nog aanstormende onzekerheden.

    • @Leo,

      Dank je voor je kritische reactie. Ik begrijp dat het heftig is als je zekerheden wegvallen. Ik realiseer me ook heel goed dat niet iedereen dit ten positieve kan keren en realiseer me zeker dat het geen feestje is. Ook bij mij zijn behoorlijk wat fundamenten onder mijn bestaan weggeslagen, hoewel ik me realiseer dat het vele malen erger kan. Ik weet echter ook dat het ALTIJD erger kan. Heel eerlijk: als je grootste probleem de betaling van je hypotheek is en de studie van je kinderen, heb je in ieder geval nog eten (toch?).

      Onzekerheden geven je een basis om anders te relativeren en op basis van wezenlijke argumenten keuzes te maken. Ik beweer zeker niet dat dit makkelijk is, in tegendeel. Ik ben 45 jaar en weet uit ervaring dat ook mijn leeftijdsgroep in deze rare wereld lastig aan werk komt. Maar onmogelijk is het zeker niet. Zo lang er mensen zijn die het wel lukt, kan het dus. In jouw situatie zou ik me focussen op die 2%. Daarnaast zou ik ervoor zorgen dat ik een doel had in mijn leven, iets gaan ondernemen. Me nuttig maken, ook al is het niet in betaald werk. Ik ben ervan overtuigd dat er dan iets op mijn pad zou komen dat bij me past.

      Wie weet, ga ik dat nog een keer meemaken. Het feit dat ik nu gave dingen doe is geen toeval. Dat heb ik zelf met grote inzet op me af geroepen. Velen in mijn omgeving hielden dat voor onmogelijk. Ik niet.

      • Marc,
        Natuurlijk kan het altijd erger, zet de TV maar aan en je ziet dagelijks beelden van geweld en ellende de revue passeren. Wij hebben hier inderdaad nog te eten en vliegen bij ons niet de granaten door de straat. Natuurlijk hou ik me bezig met het feit hoe ik ervoor kan zorgen dat ik in die 2% terechtkom. Daar doe ik alle moeite voor en daar ga ik ook niet mee stoppen. Maar veel leeftijdsgenoten hebben de moed opgegeven en staan met lege handen te kijken. Vanuit mijn netwerk krijg ik daarover veel signalen. En ofschoon ik probeer om die mensen toch te bewegen om de moed niet op te geven is het voor sommige ontzettend moeilijk.

  5. Beste Marc,
    Het bijzondere is dat ik nooit blogs lees, simpel weg gun ik me er de tijd niet voor. Maar het lezen van jou artikel/blog pakte mij. Je hebt verdomd gelijk, uit je comfortzone begin je echt te leven, je leert veel meer de dingen die je nu hebt te waarderen, je geniet veel meer van je leven. Het lijkt wel of je van alles veel bewuster wordt, niet meer op de automatische piloot, elke ochtend naar je werk..je geniet van het leven, je geniet van je hobby om daar uiteindelijk een boterham mee te kunnen verdienen, maar alles op je eigen manier! Passie vol, enthousiast en vooral Puur!

  6. Klinkt goed, maar…… Hoe start je het proces om erachter te komen wat je écht leuk vindt om te doen, of waar je écht goed in bent. Gaan deze twee überhaupt wel samen?
    Onzekerheid, check! En nu?

  7. Fantastisch je weet niet wat je zegt. We hebben in Hengelo, Enschede en Almelo Talent plus, een zelf hulp kameraden hulp groep op zoek naar een nieuwe uitdaging. Heb anderhalfjaar leiding gegeven, mezelf en vooral anderen weer opgepept. Ga maar eens horen wat zij meemaken op banenjacht en steek daar je speech maar af. Benieuwd of je deze uitdaging ook aangaat.
    Succes Jos

    • Dag Jos,

      Ik weet dat in sommige gevallen het moeilijk is om te zien hoe de benadering die ik beschrijf je kan helpen. Ik kan daar niet iedereen mee helpen, was dat maar waar. Wel wil ik daar energie in steken. Bel je me morgen even?

      Marc

  8. Goed stuk Marc! Ik kan me er wel in vinden. Wat is zekerheid tegenwoordig? Je artikel belicht de positieve kanten die aan een dergelijke situatie kunnen zitten, al zullen veel mensen dit in eerste instantie niet zo zien. Ik heb jaren geleden ook al mijn zekerheden aan de kant geschoven en heb er geen moment spijt van gehad. Natuurlijk moet je wat geluk hebben, maar zelf kun je ook veel invloed uitoefenen. Als je doet waar je goed in bent en wat je leuk vind dan haal je meer uit jezelf. Je tilt je persoonlijke ontwikkeling als het ware naar een hoger plan. Daarnaast wordt je enthousiasme dan vaak door anderen opgemerkt, bijvoorbeeld door een potentiele klant of werkgever. Met alle positieve gevolgen van dien… (dus pas op 😉 ).

  9. Gefeliciteerd met het niet verlengen van mijn contract? Ik was er niet blij mee, 52 jaar, alleenstaand, een koophuis en studerende kinderen. Na de eerste paniek en verdriet, heb ik hulp gezocht en m.b.v. een coach voor mezelf bepaald wat ik leuk vind, waar ik blij van word in mijn werk. En februari begin ik met een nieuwe uitdaging, die op mijn lijf lijkt geschreven, ik heb los gelaten dat het een baan is die niet bij mijn leeftijd past, los gelaten dat ik nu moet doen wat ik over 15 jaar ook nog kan/wil doen. En tegelijkertijd realiseer ik me ook dat ik mazzel heb, want ik heb ook afwijzingen ontvangen, terwijl de baan op mijn lijf geschreven leek en als ik om toelichting vroeg, kreeg ik niet eens antwoord.
    Dus om iemand een ontslag toe te wensen en veel onzekerheid gaat mij te ver, maar het gaat om de strekking van je verhaal en leven begint als je uit de comfortzone komt spreekt me aan.

  10. Pingback: En dan komt deze zo maar op mijn pad :-) « Blog van Marc Bekker

  11. JA! Ik wil ook een passie! Zodat ik er vol voor kan gaan, zonder richtlijnen en grenzen, met een open blik. Maar ik weet gewoon – als rasechte generalist – niet wat mijn passie of drijfveren precies zijn. En dus zoek ik het toch een beetje in de bekende hoek. Gek genoeg heb ik nog wel de positieve stemming die jij beschrijft: kansen, alles staat open, vrijheid.

  12. Beste Marc,

    In toeval geloof ik niet, ik geloof dat alles gebeurt met een reden. In veel gevallen zie je de reden niet direct, maar wordt het je later allemaal duidelijk. Daarom ben ik ook niet toevallig nu op je blog terecht gekomen, maar komt jouw verhaal eigenlijk op precies het juiste moment.

    In 2011 heb ik besloten om een prachtbaan bij National Geographic Magazine op te zeggen en daarmee de zekerheden die ik had, om een droom in vervulling te laten gaan: het maken van een wereldreis. Misschien wel de beste beslissing die ik ooit heb gemaakt. Alleen nu na terugkomst valt het me soms zwaar, omdat ik maar geen vooruitgang boek bij het vinden van een nieuwe baan. En ik vraag mij dan ook hardop op af of ik wel een nieuwe baan wil vinden, waarom creëer ik deze niet zelf? Toch komt er dan weer twijfel… Wat heb ik bedrijven te bieden, want ik wil wel kwaliteit afleveren! Ik weet waar ik blij van wordt en wat voor functie ik graag zou willen vervullen.

    Het lezen van jouw blog motiveert mij nu om eens goed op papier te zetten wat ik bedrijven te bieden heb en wat ik ze wil bieden. Ook heb ik me gister als vrijwilliger aangemeld om mijn passie vrijwillig te gaan doen bij het lokale Rode Kruis hier, wat ik weer als referentie zou kunnen gebruiken.

    Dank!

  13. Beste Marc,

    Je blog is me uit het hart gegrepen, al weet ik dat nu pas. Ik ben ruim een jaar geleden mijn baan kwijt geraakt, na 12 jaar vaste aanstelling ging ik zonder vertrekpremie de keien op en moest er maar mee dealen. En dat heb ik gedaan, hoe lastig ook.

    Ik heb alles moeten resetten. Mijn idee over het verleden, mijn idee over de toekomst, mijn wensen en mijn verwachtingen. Met als gevolg dat ik een baantje accepteerde voor 8 uur per week, tegen een salaris dat een stuk lager lag dan mijn uitkering. Menigeen heeft me voor gek verklaard toen, maar het voelde goed en ik heb gelijk gekregen.

    Inmiddels is het baantje uitgegroeid naar 32 uur en ik heb het leuker dan ooit tevoren. Ik doe precies wat bij me past in een heerlijke omgeving, ik ben zó veel gelukkiger dan toen in die vaste baan met een beter salaris. De moraal van dit verhaal: ook als je de 45 voorbij bent kun je je hart volgen en geluk hebben. Ik heb altijd vertrouwen gehad in een goede afloop, zou dat het geheim zijn?

    In mijn geval was een felicitatie dus absoluut op z’n plaats geweest toen ik mijn baan verloor. Het heeft er voor gezorgd dat ik alles met andere ogen ben gaan bekijken en dat heeft me heel wat opgeleverd. Het gaat me goed en dat gun ik iedereen!

  14. Pingback: We zijn verworden tot slaven van het geld « Blog van Marc Bekker

  15. Ik moet ook over een maand weg bij me huidige werkgever me contract wordt niet verlengd. Waar ik overigens wel heel erg mee heb gezeten. Maar nu weer hard opzoek naar een andere baan of thuiswerk in de administratieve richtiging. Daarnaast zit ik te denken om vrijwilligers werk te doen en andere mensen te helpen.

    • Dag Lusine,

      Volg je hart en steek je energie in de dingen waar je blij van word. Starten met vrijwilligerswerk is een goed idee. Zoek iets dat ook echt bij je passie past. Hou ondertussen je ogen open en laat mensen weten wat je erg graag zou willen. Dan komt er vanzelf iets moois op je pad.

      Succes!

      Marc

  16. Tja, ik heb je column nou 2, 3 keer gelezen en word heen en weer geslingerd tussen twee gedachten. Aan de ene kant, je strekking is wel duidelijk. Uit je comfortzone word je wel gedwongen om eens achter je oren te krabben om te bezien waar je eigenlijk naar toe wilt. Aan de andere kant: wat is er mis met je comfortzone? Die zoeken we toch allemaal op? Je wilt je toch simpelweg lekker voelen in je vel? En dan zonder zorgen over je huis en hypotheek, zonder zorgen over de toekomst van je kinderen, zonder zorgen over hoe je deze maand de eindjes weer aan elkaar knoopt? Ik heb nou al diverse reorganisaties meegemaakt en ook tijdelijke contracten die niet worden verlengd en nu, kort achter elkaar, tweemaal een tijdelijk contract bij een werkgever waarbij je voortijds al op de keien wordt geschopt omdat er opeens een nieuwe manager binnen komt en jouw kop hem blijkbaar niet aanstaat! Mijn vertrouwen in mensen en managers en werkgevers is al lang niet meer wat ’t 20 jaar geleden was (laat ik ’t voorzichtig uitdrukken). Dus die comfortzone – ik zou niet meer weten waar die ligt, momenteel. Maar mijn hypotheek loopt gewoon door…

  17. Ik wil graag reageren op het begrip ‘comfort zone’ met een citaat uit Robert Anton Wilson’s ‘Prometheus Rising’:

    “Imagine, as vividly as possible, what you would feel, and what you would do, if all your sources to bio-survival tickets (money) were cut off tomorrow. This is precisely what tribal men and women feel if cut off from the tribe; it is why exile, or even ostracism, were sufficient punishments to enforce tribal conformity throughout most of human history. As recently as Shakespeare’s day the threat of exile was an acute terror signal. (“Banished!” cries Romeo, ‘the damned use that word in Hell!”).
    In traditional society, belonging to the tribe was bio-security; exile was terror, and real threat of death. In modern society, having the tickets (money) is bio-security; having the tickets withdrawn is terror.”

    Comfort staat niet los van economische onafhankelijkheid in onze wereld. De dreiging van het verlies van levensonderhoud leidt tot angst. Angst en wantrouwen zijn contra-productief.

    Ondanks de schoonheid van het Boeddhistische inzicht van de lotus die gedijt in modder en door lijden tot bloei komt, is de beweegreden voor ontslag om puur economische redenen niet de persoonlijke spirituele groei van de werknemer.

  18. Ik ben mijn baan kwijt. Mijn baan was mijn baken en rustpunt toen ik tegen mijn partner zei; Ik wil scheiden. De hel van de onzekerheid. Groot huis waar we niet in konden blijven wonen. Het pesten en intimideren van mijn inmiddels ex-partner. De instortende huizenmarkt. Kan ik ooit bij hem weg. Blijf ik met schulden achter. Dus word mijn leven werken slapen en piekeren. Maar toch doorgezet. Het is gelukt. Huis verkocht. financieel was het krap. En toen nog de enorme kosten van de advocaat. Oke dacht ik. Je hebt A gezegd, dus B neem je voor lief. Ik zat nog geen week in mijn nieuwe huisje en nog midden in de afwikkeling van de scheiding, dat ik te horen kreeg dat mijn werkgever de arbeidsrelatie wilde beëindigen. Ik heb nog nooit zonder werk gezeten en zat al weer 5 jaar bij deze werkgever. Dus echt waar. Zekerheid heb je nooit. Weer advocaat, weer intimidatie en ga zo maar door. Dit is een crisis geweest waar menig mens van in zou storten. Ik wil niet en mag niet instorten. En ben weer op de weg terug. Maar al met al. Ik ben trouw aan mijzelf geworden. En heb mijn grote liefde gevonden. Maar nu nog werk en samen een nieuwe toekomst opbouwen. Ik probeer in het nu te leven en te bouwen aan mij zelf. Want emotionele schade heb ik wel opgelopen.

  19. Beste Marc, dankjewel voor deze inspirerende tekst! Deze week, na 21 jaar, ook te horen gekregen dat mijn functie van projectmanager wordt opgeheven. Geweldige baan, geweldige werkgever, goed salaris, kortom, uit mezelf zou ik hier echt nooit zijn weggegaan. Natuurlijk voel ik me nu leeg, verdrietig en afgedankt, maar tegelijkertijd ook blij en vol enthousiasme om te gaan bedenken wat ik eens met de rest van mijn leven zal gaan doen. Ik weet zeker dat wanneer dit goed geland is bij mij en ik mijn verdriet en boosheid kwijt ben er iets heel moois uit voort gaat komen. Ik heb zin om op zoek te gaan naar wat mij drijft en waar ik echt goed in ben en naar mijn persoonlijke drijfveren en passie, zoals jij het zo mooi zegt. Het is inderdaad Nu of Nooit! Dankjewel!

    • Dag Nicole,

      Wat goed om te lezen hoe je met deze situatie omgaat. Ik weet zeker dat er met deze houding iets moois voor je uit komt.

      Als je een keer behoefte hebt om te klankborden, laat me dat dan weten.

      Ik wens je heel veel succes!

      Marc

  20. Heel goed !!! houding maakt dat je zo weer wat vind.. een nieuwe uitdaging wat dichter bij jezelf ligt. Maar wat als je deze uitdaging niet kan vinden. Ik voel me niet beroerd omdat ik mijn baan kwijt ben maar juist verlicht. Weg stress van de job maar hoe vind ik nu wat ik wel wil en kan.
    Drijfveren heb ik wel, blijf ook lachen maar hoe vind ik mijn geluk en vind de dingen waar ik geld mee kan verdienen zonder werken voor een baas

  21. Ik heb onlangs ontslag genomen, omdat het sales project ten einde liep en ik ook wat anders wil doen. Het liefst wat in de muziek: Dj + Muziekproductie – Deephouse maar hoe bouw je dat vanuit een uitkeringssituatie op en wat doe je tegen de stress als je je realiseert dat je iedere maand tussen de 500-1000 euro extra schuld opbouwt op de bestaande schuld van 3K. … ik alleen nog een creditcard heb van van 2,5K die binnen no-time maxed out is…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s